Pół wieku temu

Szyfry to  polski film psychologiczny z 1966 roku, wyreżyserowany przez  Wojciecha Jerzego Hasa (ur. 1 kwietnia 1925 w Krakowie, zm. 3 października 2000 w Łodzi)  polskiego reżysera filmowego, scenarzystę i producenta.

Akcja „Szyfrów” rozgrywa się w Paryżu, Krakowie i jego okolicach, w pierwszej połowie lat sześćdziesiątych XX wieku. Tadeusz (Jan Kreczmar) , emigrant z Polski, odwiedza w Paryżu swoją kuzynkę, Helenę Kunicką (Irena Horecka), z którą dzieli się informacjami z kraju. Dostaje on list od zatroskanego stanem matki starszego syna, Maćka (Zbigniew Cybulski), który nie daje Tadeuszowi spokoju i sprawia, że emigrant postanawia odwiedzić dawną ojczyznę. Była żona Zofia (Irena Eichlerówna) mimo upływu czasu nie potrafi pogodzić się ze śmiercią młodszego syna. W ostatnim roku wojny Jędrek został zabrany z mieszkania przez gestapo i ślad po nim zaginął. Obłąkana kobieta wierzy, że jej syn nadal żyje. Po przyjeździe do Krakowa, Tadeusz podejmuje działania mające na celu rozwikłanie zagadki śmierci Jędrka. 

Obawiałam się produkcji sprzed pół wieku, ale jestem bardzo pozytywnie zaskoczona. Film spełnia wszystkie kryteria „dobrego filmu” : świetna gra aktorska i scenografia, ale także oczywiście sama fabuła, która do końca trzyma w napięciu, a zakończenie zostawia lekki niedosyt. Polecam wszystkim maniakom filmów czarno-białych . 

Informacje zaczerpnięte z:
*filmweb.pl
*wikipedia.pl

Świąteczne życzenia

Wspaniałych świąt Bożego Narodzenia

spędzonych w ciepłej, rodzinnej atmosferze,

samych szczęśliwych dni w nadchodzącym roku

oraz szampańskiej zabawy sylwestrowej! 

Moje spotkanie z operą

16 grudnia miałam przyjemność zasiąść na widowni Teatru Wielkiego w Warszawie. Na scenie przedstawiana była opera pt:”Czarodziejski flet”

”Czarodziejski flet” to dwuaktowa opera w języku niemieckim z librettem Emanuela Schikanedera i muzyką Wolfganga Amadeusa Mozarta. Współczesna wersja wyreżyserowana przez Suzanne Andrade i Barriego Kosky, pod batutą Piotra Staniszewskiego.

Opera bardzo mi się podobała... kiedy miałam zamknięte oczy i mogłam wsłuchać się w piękny operowy śpiew wybitnych artystów. Nowoczesne animacje zmieniały drastycznie obraz całego przedstawienia. Królowa Nocy, znana ze swojej słynnej arii, przedstawiona była jako mechaniczny pająk. Reżyser chciał stworzyć coś dla osób w różnym wieku, a powstała animowana kreskówka z „jakąś” muzyką. W mojej opinie jest to zbyt nowatorskie podejście do twórczości tak wielkiego kompozytora jakim był Wolfgang Amadeus Mozart.

Nasuwa się zatem pytanie: Czy warto dodawać coś do tak wspaniałego dzieła sztuki? 

Książka jako prezent pod choinkę

Diane Chamberlain „Chcę Cię usłyszeć”

Diane Chamberlain - wielokrotnie nagradzana autorka osiemnastu powieści, przetłumaczonych na kilkanaście języków i plasujących się na najwyższych miejscach list bestsellerów.

Laura bohaterka utworu zostaje sama  po splocie  tragedii jakie  ją spotkały. Umierający ojciec wymógł na niej obietnicę powierzając jej opiekę nad nieznaną, starszą panią mieszkającą na stałe w  domu opieki, chorującą  na Alzheimera. Wkrótce mąż Laury popełnia samobójstwo strzelając sobie w głowę, a jedynym świadkiem zdarzenia jest pięcioletnia Emma. W wyniku doznanego szoku dziewczynka przestaje mówić. Laura próbuje wszelkimi możliwymi sposobami dotrzeć do dziecka i sprawić, aby odzyskała głos. Pomocne może okazać się, zasugerowane przez terapeutkę odnalezienie biologicznego ojca Emmy. Laura, choć z oporami, ale mając na uwadze przede wszystkim dobro córki, odszukuje Dylana. Biologiczny ojciec nie jest z początku zachwycony informacją, że Emma jest jego dzieckiem, jednak w końcu zaczyna uczestniczyć w jej terapii. Czy uda się im wspólnie odnaleźć przyczynę wewnętrznej blokady dziecka?   

Jakie tajemnice skrywa życiorys Sarahy Tolley, kobiety, która w latach pięćdziesiątych była pielęgniarką w szpitalu psychiatrycznym, gdzie pacjentów poddawano eksperymentalnym terapiom. Poza podawaniem im zbyt dużej dawki leków i narkotyków, poddawano ich elektrowstrząsom i lobotomii. Gdy odkryła co dzieje się w szpitalu i jakim torturom poddawani są pacjenci, zdecydowała się zaprotestować i poinformować o tym odpowiednie władze. Co odkryła kobieta? Jakie konsekwencje będzie miał jej czyn? Jak powiązane są losy tych na pozór obcych sobie kobiet?

„Chcę Cię usłyszeć” to piękna, ujmująca i niezwykle barwna opowieść, wzbogacona wstrząsającą historią sprzed lat. Bardzo dobrze wykreowani bohaterowie, ciekawie rozbudowany wątek historyczny, zaskakujące zakończenie. Polecam!

COŚ DO POCZYTANIA

Jestem wielką fanką powieści o tematyce thrillerów. Jest to dość kontrowersyjny rodzaj literatury, ale spróbuję wam pokazać, że "brutalna" książka nie znaczy "zła" książka. Jedną z moich ulubionych jest książka pt:”Sorry„ autorstwa Zorana Drvenkara, którą postaram wam się przybliżyć.

Zoran Drvenkar urodził się w Chorwacji, ale od trzeciego roku życia mieszka w Niemczech, gdzie również pisze. Jego wizytówką są thrillery psychologiczne, niejednokrotnie obfitujące w niemałe dawki przemocy. Jednym z nich jest właśnie „Sorry”

Czwórka młodych berlińczyków wpada na pomysł, żeby założyć własną agencję „SORRY” . Zadaniem tej firmy jest przepraszać i uzyskiwać przebaczenie. W świecie biznesu, gdzie słowo „przepraszam” zatraciło swój sens lub w ogóle wypadło z obiegu, wkraczają oni – proszą o wybaczenie zwolnionych pracowników, niesłusznie pomówionych ludzi lub wykorzystane kochanki.

„Troszczymy się o to, żeby noce nie było dla was bolesne - pomyłki, nieporozumienia, rozstania, kłótnie i błędy. Wiemy, co powinniście powiedzieć. Mówimy, co chcecie usłyszeć. Profesjonalnie i dyskretnie."

Biznes zaczyna nabierać obrotu, wszystko idzie coraz lepiej, do czasu kiedy dostają zlecenie na ogół takie jak każde, które przeradza się w istotny horror. W miejscu wskazanym przez klienta znajduje się ukrzyżowana martwa kobieta. Zleceniodawca wymaga, by najpierw przeprosili ofiarę za niewyobrażalne męki jakich doświadczyła tuż przed śmiercią, a następnie pozbyli się zwłok. Jak się później okazuje otrzymane zlecenie jest zaledwie początkiem najgorszego koszmaru.

Nie tylko fabuła urzekła mnie w tej książce, ale także sposób prowadzenia narracji. Przeskakując pomiędzy poszczególnymi bohaterami powieści, autor daje możliwość zapoznania się z tym jak jedna sytuacja jest odbierana przez każdego z nich. Poznajemy myśli  uczestników akcji, w tym mordercy i tajemniczego Mężczyzny, Którego Tam Nie Było. Akcja podzielona jest na Przedtem i Potem, przeplatając się ze sobą i pozwalając na jednoczesne poznanie zdarzenia i jego genezy.  Książka została napisana bardzo dobrze, dzięki temu czyta się ją łatwo i przyjemnie. Fragmenty, które ukazywały śmierć, były bardzo intrygujące i niepowtarzalne. Choć wydaje się to niemożliwe, to jednak autorowi udało się ukazać śmierć subtelnie, a jednocześnie bardzo brutalnie . Aż do ostatniej strony, trzyma mocno w napięciu.

Książka jest godna polecenia, serdecznie zachęcam do przeczytania, ale uwaga … jest ona przeznaczona tylko dla ludzi o mocnych nerwach !

MOJE SPOTKANIE Z GOMBROWICZEM

Od lat Teatr Powszechny im. J. Kochanowskiego w Radomiu jest organizatorem Międzynarodowego Festiwalu Gombrowiczowskiego.  W tym roku po raz XII na deskach teatru występowali aktorzy prezentując jego twórczość.

Witold Marian Gombrowicz  to polski powieściopisarz, nowelista i dramaturg. W twórczości Gombrowicza pokazana jest umiejętność widzenia człowieka w jego psychologicznym uwikłaniu, swoiste poczucie absurdu i obrazoburstwo dotykające przyjmowanych przez społeczeństwo tradycyjnych wartości. Autor znanych utworów takich jak : Ślub ; Iwona, księżniczka Burgunda ; Operetka ; Opętani ; Pornografia ; Kosmos i inne.  *

Miałam przyjemność być widzem na spektaklu pt.”Princess Ivona” reżyserowanej przez Omara Sangare na podstawie dramatu Gombrowicza pt. „Iwona, księżniczka Burgunda” .

Dramat ten opowiada o kontrowersyjnym małżeństwie księcia Filipa i nieatrakcyjnej Iwony. Staje się ona wybranką Księcia, który zapragnął zabawy i odmiany, ale równocześnie, dostrzegł w niej obiekt erotycznego pożądania. Wybór Iwony, powoduje że na jaw wychodzą skrywane cechy charakteru głównych bohaterów. Królowa Małgorzata zaczyna widzieć w Iwonie odbicie swojej grafomańskiej twórczości. Król Ignacy odkrywa przed sobą swoje dawne zbrodnie i musi przyznać, że sprawiały mu one przyjemność i że szczerze pragnąłby do nich powrócić. Książę zauważa również niedorzeczność całej sytuacji. Zrywa z Iwoną i zaręcza się z damą dworu, Izą. Wie jednak, że Iwona zawsze będzie o nim myślała, dlatego postanawia skończyć z tym. Zabić Iwonę usiłują też Król, Królowa i Szambelan, każde na własną rękę. Nie mogą jednak zrobić tego wprost, bez podstaw formalnych i w niezgodzie z konwenansem. Zaaranżowują morderstwo przy zachowaniu pozorów majestatu i wszelkich form. Nieświadoma niczego Iwona daje się namówić na porcję karasi w wykwintnym sosie śmietanowym. Posiłek ten stanął jej jednak kością w gardle i był przyczyną jej śmierci. **

W role Króla Ignacego wcielił się znakomity aktor Daniel Olbrychski, a towarzyszyła mu jako Królowa Małgorzata Barbara Wrzesińska.

Było to moje pierwsze spotkanie z Gombrowiczem. Podziwiałam grę wybitnych aktorów, którzy dali wspaniały popis swoich umiejętności. Sztuka była dla mnie trudna w odbiorze, dlatego muszę bliżej zapoznać się z autorem i jego twórczością.

Informacje zaczerpnięte z:

*   www.wikipedia.org i  www.gombrowicz.net

** culture.pl/pl/dzielo/witold-gombrowicz-iwona-ksiezniczka-burgunda
     www.terazteatr.pl/spektakle/princess-ivona,opis

Wstępniak

Hej :)

Mam na imię Zuzia , jestem uczennicą pierwszej klasy VI Liceum Ogólnokształcącego im. Jana Kochanowskiego  w Radomiu.

Założyłam tego bloga, aby podzielić się z wami moimi spostrzeżeniami odnośnie kultury.

Będę umieszczać posty na temat: książek, sztuk teatralnych i filmów.

Mam nadzieje, że mój odbiór kultury zainteresuje was, a osoby mające inne poglądy chętnie się nimi ze mną podzielą.

Wkrótce się odezwę! :)